vrijdag 9 februari 2018

10 kleine .....tjes



Met 1 kind op kamers en een man op reis blijven er bij ons toch nog altijd 4 potentiele eters over.
Goed, eentje ging naar z'n maandelijkse rugbyteametentje, toen waren er nog 3.
Eigenlijk het getal waarvan ik altijd gezegd heb dat ik daar niet voor ga koken...
Omdat dat dat tegenwoordig wel vaak ongezonde avonden zou geven zuchtte ik diep en begon voor mijn doen zelfs redelijk vroeg met koken, vega kikkerwtenchili met couscous, comfortfood en groentela-opruimer.
Het eten was zo goed als klaar toen er een appje binnen kwam: of er bij een vriendinnetje gegeten kon worden? Tuurlijk, toen waren we nog met 2!
Dat was de grens, tijd voor een afhaalmaaltijd. (heb altijd een smoes nodig)
Avondmaaltijd in de koelkast, Thaise toko here we come!
 


Dit scenario heeft ook zo z'n voordelen, de volgende dag had ik een lekker gemakkelijke kookdag, nu opeens voor 6!
De couscous veranderde in een salade (met feta en verse kruiden) en de curry werd met wat trucage een heerlijke soep.
No waste, groot feest!


vega kikkerewtenchili

1 grote ui, gesnipperd
1 teen knoflook, fijn gesneden
1 aubergine, in blokjes
1 winterwortel, in blokjes
(rode paprika?)
(5-8 gedroogde abrikozen? stukjes)
1 groot blik kikkererwten
1/2 bouillonblokje
scheut water
1/2-1 blikje tomatenblokjes
(1/2 blikje tomatenpuree)
1/2 tl komijnpoeder
snufje kaneel
snufje chilipoeder
steeltjes v verse koriander, gesneden
zout/peper
blaadjes verse koriander

Bak de aubergine rondom lekker bruin, voeg evt. extra olie toe. Fruit de ui en knoflook mee tot zacht en lichtbruin.
Voeg de overige ingrediënten toe en sudder tot de wortel en aubergine (paprika?) gaar zijn, 15 min., evt extra water toevoegen. Naar smaak serveren met korianderblaadjes en bijv. couscous.


soep

extra bouillon (groente/vlees) met bijhorend water
extra blikje tomatenblokjes
zeker het blikje tomatenpuree indien niet in de chili gebruikt
laurierblaadjes
extra komijnpoeder
evt 1 tl ras el hanout kruiden

Voeg de extra ingrediënten aan de chili toe en verwarm het geheel tot heet. Pureer tot een gladde, iets dikke voedzame soep. (wel eerst de laurier eruit halen!)
Lekker met maiskorrels, tacochipies en kaas of broodje.


Het recept is een beetje uit m'n hoofd, ik doe altijd maar iets in de pan.
Steekt ook niet zo nauw, gewoon tot je het lekker vindt.

maandag 29 januari 2018

Cultureel doen


Afgelopen zondag waren husband en ik op het culturele pad, naar het Concertgebouw in Amsterdam.
De laatste jaren krijgen wij van onze buurtjes als kado voor de Kerstborrel de toegang tot een mooi klassiek concert.
Dit jaar was mijn oog gevallen op de Stabat Mater van Pergolesi.
Rond de Kerst komen mijn gereformeerde roots opeens weer naar boven en ervaar ik dit soort stichtelijke muziek als zeer relaxend (tijdens het koken bijv)
Dat dit meer een Katholiek stuk is doet niet ter zake 😇 😇
Uren kan ik hier naar luisteren, afgewisseld met mijn andere momentele favoriet het Requiem van Faure.

kadoverpakking vd buurtjes,
nog even navragen waar het uberschattige taartpapier vandaan komt
Zo gezegd, zo gedaan. Bij deze mini-traditie (3e keer) hoort ook een leuke lunch, niet te lang want we moeten om 14.00 uur paraat zijn.
Ik twijfelde tussen Chinees op de wallen, Chineese dimsum en Wagamama, het werd de laatste.
We troffen geweldig weer, geen wind, mooi zonnetje, strak blauwe lucht. Lopend va het station moest ik af en toe een foto nemen van al het moois om ons heen, toeristje spelen.




Onderweg kwamen we langs dit uitnodigende pand met restaurant Catch, kon op internet er echter niets over terug vinden (?)

mijn teppanyaki sobanoodels kip/garnaal
 
We belanden bij Wagamama, het Japanse restaurant waar ik mijn oog op had laten vallen.
Niet de standaard sushi, maar noodle gerechten en misosoepen etc.
De website was (ingewikkeld) veelbelovend.
Eenmaal binnen was het wel even slikken, niks geen Aziatische gezelligheid maar koel/kil/kaal. De grote ruimte vol met rijen lange tafels, schoolkantine opstelling, soort Aziatische McDonald's gevoel.
Nu hadden we ook niet heel erg veel tijd, dus dat was niet echt bezwaarlijk.
Op de kaart wordt kort toegelicht wat de verschillende stijl gerechten inhouden en hoe je zelf kun variëren op de basis, dat is fijn.
De bediening is internationaal, met Nederlands kon je bijna niet terecht. Waarschijnlijk handig zo dicht bij de grote musea (=toeristen).

gyoza kipdumplings
We kozen ieder een noodle gerecht en als extraatje dumplings en de hirata steamed buns met koreaans BBQ rundvlees.
Mijn husband verheugde zich op een vers geperste juice, maar er bleek geen wortel en gember op voorraad te zijn, bijzonder en jammer, dan maar de gratis groene thee vh huis.
De gerechten kwamen supersnel (fastfood), maar wel los van elkaar zodat de 1 al kon eten en de ander nog niet, beetje ongezellig.
De gerechten zagen er heerlijk uit, de smaak was een beetje vlak.
Mijn mie wilde na een paar happen echt sesamolie of ketjap en de kip was er overheen gevlogen.
De dumplings waren OK, maar het hiratabroodje droop van de mayo waardoor het beetje pulled beef vlees compleet overpowered werd en het een beetje type frikandel speciaal werd.
Zeker voor de prijs (totaal 44.00 euro met z'n 2'en voor lunch) zou ik het niet nog eens doen. Een ervaring rijker.

omakase (specialiteiten vd chef) steak bulogi met sobanoodels
Verder lopend naar het concertgebouw kwamen we langs het museumplein waar we veel mazzel hadden: elke 3e zondag vd maand (onze zondag) is er Museummarket, een pop-up markt met kunstzinnige huisvlijt, kleine creatieve bedrijfjes en niet onbelangrijk: kleine foodstalletjes/trucks. Daar hadden we natuurlijk moeten eten!



Bijna zwichtte ik voor een mooie okergele visgraat katoenen plaid, maar gelukkig was deze redelijk aan de prijs en sowieso is met een deken onder je arm naar het Concertgebouw toch ook wel een beetje vreemd...
Eerst thuis maar eens de inrichting beter op poten zetten, nieuwe banken, vloerkleed etc.




We genoten van het concert en de hele entourage.
Zag dat binnenkort mijn andere favoriet (Faure) wonderlijk genoeg ook opgevoerd wordt, misschien iets teveel van het goede zo snel na elkaar.


Buiten was het al een beetje aan het schemeren.
Het was de laatste dag van het Amsterdam Lightfestival. We dachten even dat deze mooie lampversiering daar ook van was, maar waarschijnlijk was het gewoon feestelijke winterse stadsverlichting.
Een feestelijke afsluiting van een goed geslaagd cultureel uitje voor de boertjes van bûten.

dinsdag 23 januari 2018

Lekker chemisch


Chemisch klinkt als een echt vies woord in combi eten, zeer kunstmatig en ongezond.
Maar eigenlijk is koken en zeer zeker bakken een opeenstapeling van (meestal beoogde) chemische processen, reacties tussen ingrediënten, invloed van temperatuur etc. Allemaal basic scheikunde!
Gek eigenlijk dat ik er op school geen snars van snapte...

Structuurformule van L-ascorbinezuur

Afbeeldingsresultaat voor sweet yotamVoor de boekproeverij vond ik in het nieuwe kookboek van Yotam Ottolenghi 'SWEET' een leuk recept waar dankbaar gebruik werd van de bijkomende chemische eigenschappen van een anders bekendstaand product, vitamine C!
Vitamine C heet scheikundig ascorbinezuur, E 300, C6H8O6, bekend ivm verbetering van weerstand, goed voor botten, zenuwstelsel, ons bloed en bevorderd de opname van ijzer uit onze voeding.
Voor het recept is echter het zure aspect interessant, zuur vertraagt oxidatie, in dit geval de verkleuring van bietjes.
Het sprak mij direct aan zo 'n 'geheim' ingrediënt, een double agent, maar toen ik het eenmaal ging toepassen voelde het opeens toch best wel kunstmatig terwijl verse citroensap heel gezond gevoeld zou hebben...
Maar wie a zegt... en ik was ook wel nieuwsgierig of het zou werken.
Van mijn collega kon ik gelukkig een klein beetje in poedervorm lenen zodat ik niet een hele pot hoefde te kopen en tabletjes moest gaan verpulveren (ik heb nooit enig voedingssupplement in huis).

Het werkte als een tierelier! De geraspte biet bleek na het bakken nog perfect bordeauxrood, een mooi accentkleur. Het roze beslag was weer deels vanillekleur geworden, bijzonder.
Een 2e verrassing was voor mij de toepassing van grote hoeveelheden bakgember, niet mijn favoriete ingrediënt (proef nog de sucadekoek van mijn oma, jeugdtrauma)
Eigenwijs had ik de bolletjes geraspt ipv gehakt en dit gaf de hele cake een subtiele warme kruidige smaak, zeker in combi met de frosting een beetje carrotcake-style.
Luchtig, zoetig en smeuiig.
Nieuwe familiefavoriet en ik heb begrepen dat het bij de boekproevers ook goed in de smaak valt, lekkere chemie! Life is SWEET


Gember-bietentaart van Ottolenghi

eenheden voor kleine bakvorm Ø 20 cm, zie onderschrift

75 gr walnoten, in stukjes gehakt
200 gr bloem
150 gr fijne kristalsuiker/rietsuiker
2 tl bakpoeder
1/4 tl zuiveringszout/baking soda
1/4 tl zout
250 rauwe bieten, geschild en geraspt
fijne rasp van 1 grote sinaasappel (1 el)
100 gr stemgemberbolletjes, fijngeraspt
2 grote eieren
60 gr zure room/yoghurt
125 ml zonnebloemolie
1 groot tablet vitamine C (1500 mg), vermalen of als kristallen 1/4 tl

glazuur
150 gr roomkaas op kamertemperatuur
60 gr poedersuiker
70 ml slagroom, stijfgeklopt
eventueel 6 cm verse gemberwortel, fijn geraspt (microplane) rasp uitgeknepen, ca. 20 ml



Verwarm de oven op 175C, beleg de bakvorm met bakpapier.
Meng de bloem, suiker, bakpoeder en zouten door elkaar
Voeg de biet, sinaasappelrasp, noten en geraspte gember toe, maar meng niet.
Mix de eieren, zure room, olie en vit. C. door elkaar, in geval van schiften gewoon blijven roeren.
Voeg bij de andere ingrediënten en schep rustig door tot een egaal ROZE beslag, let op verspreiding van de gemberrasp. Misschien deze ook eerst bij de eieren losroeren?
Bak de taart afhankelijk van de maat 30-50 min. Gaar indien een pin er droog uitkomt en de taart veerkrachtig voelt.
5 min. laten staan dan omdraaien op een afkoelrek, verwijder het bakpapier. Laat compleet afkoelen.

Klop voor de frosting de roomkaas met de poedersuiker los met een handmixer en roer er de stijve slagroom (en optioneel de verse gembersap) doorheen tot een luchtig geheel en verdeel over de taart.


 
 
Officieel is de voorgeschreven bakvorm  Ø 20 cm, dat is best klein voor een taart, zeker als je graag veel stukjes wilt snijden. Uiteindelijk heb ik het recept verdubbeld zodat er een aardig formaat van 30x22 cm uit kwam.
De frosting heb ik aangepast naar een combinatie van 250 gr mascarpone met 1 blokje Mon Chou + poedersuiker naar smaak en evt wat citroensap.
Mijn fijnste rasp bleek te oud voor het raspen van gember, het metaal reageerde waardoor het sap grauwgrijs werd, niet echt smakelijk voor een witte frosting!
Tijd voor een nieuwe rasp...
Gemberpoeder rook te muf, een scheutje gembernat (vd bolletjes) is wel een idee.




donderdag 11 januari 2018

Je doet wel eens wat



Bij ons thuis vindt bijna iedereen spaghetti carbonara lekker. Niet mega gezond met spek, ei, (slagroom) en veel kaas, maar: ultiem comfortfood!
Zelf vind ik een frisse salade erbij wel een must, even de rijkheid doorbreken.

In de kerstvakantie stond mijn aantal eters nooit heel erg vast, iedereen vloog in en uit.
Zo hield ik opeens een aardige portie spaghetti over.
Natuurlijk zou zich daar de volgende dag wel een liefhebber voor (ontbijt?) melden, maar ik kreeg opeens een brainwave: van overgebleven risotto maakt men arancini (gefrituurde rijstballetjes), zou dat ook kunnen met leftover spaghetti? We hadden toch onze 1xjaarlijkse frituurpan paraat staan.
Een speurtocht naar 'spaghettiballs' leverde op internet alleen recepten van spaghetti met gehaktballetjessaus (ook lekker), 'spaghetti arancini' was wel raak.
Meerdere sites leverden recepten, ik was dus niet bijster origineel in mijn gedachten....
Met wat tips/tricks ging ik vol goede moed aan de slag.
Risotto is smeuiig en koud ook plakkerig, ideaal om balletjes te vormen. Met spaghetti is 't anders/droger dus sneed ik de sliertjes korter en voegde een extra dooier, wat creme fraiche en meer kaas toe voor binding en sjeu. (Achteraf gezien niet zo'n slim plan)

 
Eenmaal gepaneerd, gekoeld en gefrituurd zagen ze er geweldig uit.
Eenmaal een hap genomen verdween de glans, de ballen waren veel te zwaar, log, dicht en vlak van smaak. Type meelbal.
Zonde van alle tijd en moeite.
Toch blijft het in mijn achterhoofd kriebelen, met wat aanpassingen moet dit toch een fantastische bal kunnen worden, toch?
Ultiem ultiem comfortfood?

Mijn goede voornemen voor 2018....





vrijdag 29 december 2017

Tradities


Al vele jaren geven wij vlak voor Kerst een kerstborrel voor buren en kennissen.
Mijn kerstmoment voor het jaar en aanzet tot enige creatieve activiteiten zoals het maken van een originele uitnodiging.
Dit jaar had ik een heel leuk idee, maar na wat probeersessies heb ik dat doorgeschoven naar de volgende kerstborrel. Perfectie lag nog niet in reach, even een jaartje oefenen.
Tijd voor plan B (kon ook nog gaan voor plan Z), geïnspireerd door mijn speculaasobsessie.
Vorig jaar had ik een uitstekertje bij de HEMA gescoord om een kerstkoekje op rand van een theekopje te hangen, er lag nog speculaasdeeg in de koelkast: 1+1=2!


                                             
Na meerdere baksessies had ik een lading goedgeslaagde koekjes (met open gleuf) en opeens kreeg ik een brainwave om een aangekleed kopje bij de kerstboom te fotograferen (sfeerverhogend), op de computer van tekst te voorzien en vervolgens een gleuf in het kaartje te maken zodat er een echt koekje precies op dezelfde plaats als de foto kon.

de oorspronkelijke foto bij de kerstboom

na toevoeging van het echte koekje
 
Het kaartje werd goed ontvangen en de borrel was heel geslaagd met bekende en nieuwe happen. Krijg ik het eindelijk onder de knie?
Omdat er tussen de borrel en de echte Kerst bij familie nog een dag zat hebben wij die dag ons eigen kerstdiner (vleesfondue) gehouden.
Mooie gelegenheid voor een foto voor het nieuwjaarskaartje, nog zo'n traditie!



 
               Een gezellig 2018!!!!













maandag 25 december 2017

Kerstgedachte



Wat doe je als je tijdens het avondeten hoort dat de klassementor zich voor het kerstontbijt verheugt op een taart van mij? Ja, dan ga je nog even bakken....

Vlak voor de zomervakantie had Antal een jaarafsluiting. Als bedankje naar de mentor (lerares Frans) bakte ik toen een Frans geïnspireerde nectarine frangipanetaart die erg in de smaak viel. Ik had dus enige reputatie opgebouwd.
Nu wilde ik een kerstige touch, dacht even aan een mincemeat-taartje.
Wetende dat pubers meer van de bekende weg zijn, koos ik voor de safere optie van een kerstige stoofpeertjes-taart.

De basis was mijn standaard appeltaartrecept, gepimpt met speculaaskruiden. De stoofpeertjes stonden al in de koelkast, voor extra kleur en smaak maakte ik een simpele cranberrycompote.


















Ivm de verwachte late thuiskomst van het school-Kerstgala had Antal het kerstontbijt eigenlijk gewoon willen skippen, daar kon nu natuurlijk geen sprake van zijn...



Met uiterst kleine oogjes toog hij 's ochtends met frisse tegenzin naar school, bij thuiskomst bleek de taart niet echt in trek te zijn geweest. Velen kozen toch voor de bekende tulband of croissantjes. Van enige smaakontwikkeling lijkt nog geen sprake.
Er was maar 1 stukje gegeten, ik wist wel door wie!



Stoofpeertjestaart

260 gr. zelfrijzend bakmeel
40 gr. amandelmeel
200 gr roomboter, koud
150 gr fijne kristalsuiker
2 tl speculaaskruiden
1 ei, losgeklopt
snufje zout
paar eetlepels amandelmeel

in wijn en port gekookte stoofpeertjes, met kaneel en wat suiker

cranberrycompote van verse cranberry's, stukjes appel, sinaasappelsap, kaneel, bruine suiker, piment, ingekookt tot jam, redelijk gezoet

amandelschilfers

bakvorm 20-24 cm, bijv.keur gekarteld met losse bodem, beboterd

Verwarm de oven tot 175C
Rasp de roomboter op een grove kaasrasp tot sliertjes en meng met de melen, suiker, kruiden en de helft vh ei tot een stevig deeg.
Verdeel het deeg in 2 helften.
Vorm van 1 helft de bodem en zijwanden vd bakvorm, bestrooi met wat amandelmeel.
Laat de stoofpeertjes uitlekken en leg 1 dichte laag over de bodem, verdeel wat cranberrycompote tussen de stukjes peer.
Rol de overgebleven portie deeg uit en snij (extra leuk met een gekartelde raviolisnijder) repen waarmee je een vlechtwerk maakt voor op de stoofperen.
Bestrijk de taart met wat ei, bestrooi met de amandelschilfers.  Bak 45-50 min.
Haal pas uit de vorm als de taart afgekoeld is, ook lekker met een bolletje ijs.

                              MERRY CHRISTMAS




zondag 17 december 2017

Vrij van zorgen


 
Voor mijn buum (buurman) bakte ik enigszins verlaat een appelcreatie als dank voor het mogen lenen van zijn klimspullen voor mijn buitenschilderwerk.
Probleempuntje: wegens huidirritatie eet hij op het moment zeer allergeen-arm.
Geen ei, geen zuivel, geen gluten, geen noten (behalve cashew) en zo min mogelijk suiker.
Tja, hoe maak je dan nog iets lekkers?
Alles wat normaal smaak toevoegt zat nu in de verboden hoek!
Ik maakte van oude appels, rozijnen en sinaasappelsap een lekkere vulling.
Door dit smaakbommetje is het direct minder belangrijk hoe het omhulsel smaakt!
De buum was prettig verrast en het geheel schijnt zeer goed in de smaak te zijn gevallen. (de buuf klaagde dat ze maar 1 ministukje had mogen proeven!)

 
zorgeloze appelkoek (ook nog vegan)

1-2 kilo appels (kunnen ook oude lelijke zijn)
1 gulle hand rozijnen
1-2 tl kaneel
evt. andere zuidvruchten zoals dadels, abrikozen of vijgen
evt. hand verse cranberries
sap van 2 ( oude) sinaasappels, 100 ml?
scheutje cognac of rum?
evt. gemberpoeder, allspice/piment of kruidnagel voor kruidiger geheel

60 gr boekweitmeel
120 gr rijstmeel/maizena
100 gr ongebrande cashewnoten, gemalen tot rul meel
90 gr kokosolie, klein gehakt
2-3 el appelcompote (klein gesneden)/appelmoes zonder suiker
snufje zout
1 tl kaneel

Schil de appels, verwijder lelijke plekken.
Snij de appels in kleine stukken. Snij de evt. andere zuidvruchten ook klein.
Breng het geheel aan de kook met de sinaasappelsap, het kaneel en indien gewenst andere smaakmakers. Laat zachtjes pruttelen tot alles zacht is, appelmoesstijl. Kook zonder deksel verder in  tot het meeste vocht is verdampt en het geheel een redelijk vaste massa wordt. Roer regelmatig om aanbranden te voorkomen.
Een sudderplaatje is handig, evt een scheutje water toevoegen.
Laat afkoelen.

Verhit de oven tot 175C.
Kneed alle deeg-ingrediënten tot een beetje plakkerig geheel en verdeel in 2 porties.
Bekleed een bakvorm (20x20) met bakpapier en duw 1 portie deeg plat op de bodem tot een koek. (evt eerst tot een plak rollen met deegroller)
Verdeel de koude vulling erover en maak van het resterende deeg platte vlokken en beleg hiermee de vulling op patchwork-wijze tot een bijna aaneengesloten geheel.
Bak 20-25 min. tot bovenkant een prettige kleur heeft.
Snij de koek in het bakblik in porties zodat het later minder brokkelig serveert.

 

proefstukje voor de kok!